گر جملهء كائنات كافر گردند * بر دامن كبرياش ننشيند گَرد و بدان كه اگر از بدايت عمر دنيا الى الابد عمر كنى و تمام را در شكر اين نعمت صرف نمائى ، وفا به حقّ جزئى از اين نعمت نكرده باشى . آيا نمىبينى كه چگونه حقّ جلّ و علا اظهار فضل و منّت در اين نعمت بر حضرت رسول ( ص ) مىفرمايد كه : ما كُنْتَ تَدْرِي مَا الْكِتابُ وَ لَا الْإِيمانُ « 62 » الى ان قال : وَ عَلَّمَكَ ما لَمْ تَكُنْ تَعْلَمُ وَ كانَ فَضْلُ اللَّهِ عَلَيْكَ عَظِيماً « 63 » ، و اظهار منّت بر عباد و امّت مىفرمايد كه : بَلِ اللَّهُ يَمُنُّ عَلَيْكُمْ أَنْ هَداكُمْ لِلْإِيمانِ . پس سزاوار آنست كه آنى از شب و روز خود را از شكر اين نعمت معاف ندارى . شنيد حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله كه مردى مىگفت : « الحمد للّه على الاسلام » ، آن حضرت فرمود : حمد كردى حقّ تعالى را بر نعمت عظيمى . وقتى كه بشير حضرت يوسف ( ع ) بشارت حيات او را نزد حضرت يعقوب ( ع ) رسانيد آن حضرت فرمود كه بر چه دين يافتى او را ؟ گفت : بر دين اسلام ، گفت : الآن تمام شد نعمت پروردگار . و گفته شده كه هيچ كلمه ، دوست‌تر در نزد حقّ تعالى و بالغ‌تر در شكر نيست كه عبد بگويد : « الحمد للّه الّذى انعم علينا و هدينا للاسلام » « 64 » . و پس از حصول شرف اسلام نبايد غفلت ورزيد از اين نعمت به اهمال كردن در شكر آن بلكه مىبايد طلب توفيق كند عبد از خداوند ، و استدعاى عصمت و حفظ و كلائت كند از پروردگار از براى حفظ خطر ؛ نمىبينى كه اهل عصمت عليهم السّلام چگونه پناه برده‌اند به حقّ تعالى از سوء خاتمه و خواتيم

--> ( 62 ) - ( و تو اى پيامبر گرامى ) پيش از نزول وحى نه كتاب آسمانى مىدانستى و نه از ايمان ( تشريعى ) خبر داشتى : سورهء 42 قسمتى از آيهء 52 ( 63 ) - . . به تو ( اى پيامبر ما ) آنچه را كه نمىدانستى درآموختيم : سورهء 4 آخر آيهء 113 ( 64 ) - سپاس خداى را كه بر ما نعمت عطا فرمود و بسوى اسلام راهنمائى كرد .